از بهار تقویم میماند و از من استخوانهایی که تو را دوست داشتند

شعر زیبایی از علیرضا بدیعبا خوانش زیبایی از مهدی تفکری آورده است چشم سیاهت یقین به منهم آفرین به چشم تو هم آفرین به منمن ناگزیر سوختنم چون که زل زده ستخورشید تیزچشم تو با ذره بین به منبر سینه ام گذار سرت را که حس کنمنازل شده ست سوره ای از کفر و دین به منیاران راستین مرا می دهد نشاناین مارهای سرزده از آستین به منتا دست من به حلقه ی زلفت مزین استانگار داده است سلیمان نگین به منمحدوده ی قلمرو من چین زلف توستاز عرش تا به فرش رسیده ست این به منجغرافیای کوچک من بازوان توستای کاش تنگ تر شود این سرزمین به من ..#علیرضا_بدیع❤️